Scroll down for Polish version./Wersja polska na dole.


I wasn't sure what were my expectations from the Web Summit. I was hoping to see some great presentations and hear interesting people, maybe get some concept for the growth of my blog. I knew that there would be plenty of overstimulation: crowds, noise, lights, the things that are stressful for me, as a highly sensitive introvert.

web summit


Efka and I have arrived at the MEO Arena for the opening almost an hour earlier, expecting huge crowds. We weren't mistaken. Last time when I saw such a snake-like queue was in Temple Bar in Dublin during the casting for Vikings. Luckily, we've managed to get inside with 15 000 other people. Three thousand more had to stay outside and watch the opening on the screens.


The first talk, with Jose Manuel Barroso, a former leader of a European Commission, Roberto Azevêdo, World Trade Organization Director-General and Mogens Lykketoft, the UN President, raised my heart rate.
Roberto Azevêdo has argued that it was known for the last ten years that technology would take over human positions. He gave a delivery guys as an example; he said that it was evident that the drones will take over their jobs and as a result, the motels and restaurants with its staff won't be needed anymore so all those people, working in hospitality, should transfer to the IT business ten years ago. He has just forgotten to find a solution: how? Opposition to him was Jose Manuel Barroso, who said that the longer he's now more free to express his views, so his sincerity grows every day. He appeared to be warm and emphatic human being, understanding the problems of the technology in the modern world. Between those two strong personalities, Mogens Lykketoft has disappeared for me. And it's a well-known fact, that we better remember the bad things.

I was waiting anxiously for the next talk with one of my favourite actors: Joseph Gordon-Lewitt, who spoke about the entrepreneurial hits and misses and his collaboration production company Hit Record. I was waiting to hear more on the last day of the conference, but I didn't make it.

Entrepreneurs on a stage

I loved the frivolity of Paddy Cosgrave, who, with typical Irish easiness, invited all startup CEOs to the stage - even though the security and other organisers told him that's not a good idea. For about fifteen minutes people started flooding the stage, standing on the steps and under, walking and walking. It was a fantastic view because if so many people can be entrepreneurs, then there's a chance for me as well, right?


Networking Breakfast

Efka convinced me (in a typical Polish way: come on, free breakfast!) to go to one of the networking breakfasts for Women in Tech, hosted by Indeed Prime.
You know me, I'm an introvert. The thought of getting to know 30+ people was pretty stressful so I've scheduled meetings with two girls. I've reached them on the Facebook group the day before. That was where the line of errors started.

Error nr 1
We've scheduled meetings on Facebook and didn't exchange phone numbers - it's Web Summit, after all, there should be WiFi everywhere, that's one of the reasons why they left Dublin, wasn't it?
Well, there wasn't a WiFi in the Indeed Prime lounge. For the entire event, I was worried that I couldn't contact girls and that I haven't made a good first impression.

Error nr 2
We've expected breakfast, so we didn't eat before the event, but all that was available were pastels de nata, fruits, veggie sticks and mayo. I was hungry and tired.

Error nr 3
That one is simply and only my mistake. I hope that Efka won't feel offended, but because we kept together, I didn't feel good. She's much more extroverted, she talks more and can take over the entire conversation in seconds. I know that there are a few of you highly sensitives in here, so you probably know that unpleasant feeling of being left over in the conversation, unnecessary and small. I know that it wasn't her purpose and, as she said, I should just excuse myself and take off, but I tend to lose my confidence in the crowds. Lesson learned, though.

Error nr 4
That's somewhere in between error and a highlight. One of the hosting girls convinced us to talk a bit in front of the camera about the event to get some "swags". According to her words, we meant to answer two questions: how do we like the Web Summit and say two words about the Women in Tech lounge.
We went to the caravan where Indeed Prime hosted the interviews, and we found ourselves in the cross-exam: three words about the lounge? What will be your takeaway from the Web Summit? What can be done to invite more women to work in tech? Who is your favourite woman in tech?
Holly Molly, I didn't expect that, so my brain felt like a huge empty space. At that moment, I was happy that Efka usually talks more than I do. And I was glad that I'm a quiet fan of Ada Lovelace, a Lord Byron's daughter, who is considered the world's first programmer (I know that some people disagree).


Swags As a reward for the interview, I got myself a tasty lip balm in a huge container. I love it because it's so big that I still have it (I think that I lost five or so lip balms last year). The second thing I took, was an excellent quality thin T-shirt (I was pretty sure that it's cotton only) that, because of its weight and texture, is perfect for our travel.

Before talking to the camera, I went to the cosy corner with unique chairs, to get the massage. It was the most relaxing half an hour in my life. A tall, Portuguese guy with huge hands, rubbed my back, arms and palms. The only thing was missing for me, was the head massage.

I've never met in person with the girls with whom I scheduled meetings, but I've reached one of them on Facebook. Suzy lives in Aveiro and is doing free tours there. Before, she tried many different jobs and went through various struggles. I think that we have a lot in common and I would love to visit her in Aveiro one day.


I had a few speeches I wanted to see after the breakfast, but all the events were an hour late. I went to see Driving the Connected Future with Blablacar CEO, International Transport Forum Secretary General and Renault-Nissan Alliance. I left after fifteen minutes because they all were just making the world a better place. I felt bored, tired and exhausted.

The end

After lunch with Tomek, I went back to the hostel and stayed in my bed for the next three days. I was sick with a cold. Efka seemed to feel a bit guilty, wondering if the unfortunate breakfast wasn't the reason, but I felt this coming a few days before - I just thought it's that phase of the moon, not a sickness.
As a result, I haven't seen the presentations of Joseph Gordon-Lewitt, Gary Vaynerchuck or Andrea Pejic. I didn't listen about the future societies, social media, robots and tech. I was disappointed, especially because we run through six cities and four countries to get there on time.
Maybe someone else would go, despite the sickness, but I'm old enough to know that when my body says no, it's time to rest.

Do you go to the networking events? Do you like it? How do you prepare? Let me know in the comments!

If you liked the post, give a thumb up or share. I appreciate all the gestures!


Nie byłam pewna, czego oczekuję po Web Summicie. Z poprzedniego roku pamiętałam gigantyczne tłumy i stres związany z natłokiem wrażeń. Miałam nadzieję, że zobaczę wiele ciekawych prezentacji, Josepha Gordona-Lewitta i Andreę Pejicia. Niestety, wyszło inaczej.


Na otwarcie imprezy dojechałyśmy zatłoczonym do granic możliwości metrem, które na początkowej stacji nas wessało, a na końcowej wypluło, jakąś godzinę przed otwarciem. Słusznie, bo kolejka wiła się jak wąż chyba na kilometry - ostatnim razem widziałam taką w Temple Bar w Dublinie na casting do Wikingów. Miałyśmy szczęście - razem z piętnastoma tysiącami osób dostałyśmy się na halę. Pozostałe trzy tysiące stało na chłodzie na zewnątrz, oglądając otwarcie na telebimach.



Pierwszymi gośćmi byli Jose Manuel Barroso, Roberto Azevêdo i Mogens Lykketoft. Barroso, były przywódca Komisji Europejskiej, którego "szczerość w wyrażaniu poglądów rośnie z każdym dniem wolności" okazał się empatycznym i ciepłym człowiekiem, pełnym zrozumienia dla problemów współczesności i ludzi zagubionych wśród technologii. Jego przeciwieństwem był Roberto Azevêdo, dyrektor generalny Światowej Organizacji Handlu, według którego od co najmniej dziesięciu lat było wiadomo, że roboty zastąpią człowieka. Jako przykład podał kierowców ciężarówek. Stwierdził, że skoro kierowcy są zastępowani przez drony, to personel motelów i restauracji też staje się zbędny, w związku z tym ci ludzie już dawno powinni się przekwalifikować na specjalistów IT. Zapomniał tylko powiedzieć jak. Pomiędzy tymi wyrazistymi postaciami Mogens Lykketoft, prezydent ONZ, nieco zaginęła.

Przedsiębiorcy na scenie

Paddy Cosgrave, CEO Web Summitu, z typową irlandzką lekkością zignorował wszystkie zasady i standardy bezpieczeństwa, wbrew zaleceniom ochrony i organizatorów, zaprosił na scenę wszystkich CEO startupów. Przedsiębiorcy schodzili się przez piętnaście minut, zajmując całą scenę i przestrzeń wokół - niesamowity efekt dawał porządnego kopa. No bo jeżeli tyle osób jest w stanie robić coś fajnego i być swoimi szefami, to ja też mogę, prawda?

Śniadanie networkingowe

W typowo polski sposób (no kurde, śniadanie za darmo!), Efka przekonała mnie, żeby pójść na jedno z networkingowych śniadań, zorganizowanych przez Indeed Prime. Czym jest networking? Nawiązywaniem nowych biznesowych relacji, mówiąc w skrócie.
Znacie mnie, wiecie, że jestem introwertykiem, więc myśl o poznaniu kilkudziesięciu (albo więcej) osób nie jest dla mnie zachęcająca, w związku z czym dzień wcześniej skontaktowałam się z dwiema dziewczynami. Wtedy zaczęła się komedia pomyłek.

Pomyłka nr 1.
Umówiłam się na spotkania na grupie Facebookowej i nie wzięłam numerów od moich rozmówczyń. W końcu to Web Summit, WiFi powinno być wszędzie, szczególnie po zeszłorocznej porażce w Dublinie, gdzie padł internet. Błąd. Nie było zasięgu ani w foyer Indeed Prime ani kilka metrów wokół. Przez cały event martwiłam się, że nie mogę znaleźć dziewczyn i zrobiłam złe pierwsze wrażenie.

Pomyłka nr 2. Założyłyśmy z Efką, że śniadanie będzie śniadaniem, więc nie zjadłyśmy nic przed wyjściem. Możecie sobie wyobrazić nasz zawód, gdy zobaczyłyśmy tylko stoisko z kawą i herbatą, ciasteczka pastel de nata, owoce (których wtedy nie byłam w stanie jeść, bo po znieczuleniu u dentystki potwornie bolała mnie górna szczęka jak tylko szerzej otworzyłam usta) i słupki warzyw z majonezem w plastikowych pojemniczkach. Byłam głodna i zmęczona. I zestresowana.

Pomyłka nr 3.
To jest tylko i wyłącznie mój błąd, który polegał na trzymaniu się Efci. Efcia jest jedną z moich najlepszych przyjaciółek, ale jest ekstrowertyczką, przez co przytłaczała mnie podczas rozmów, sprawiając, że czułam się mała, nieistotna i beznadziejna. Jestem pewna, że nie było to jej celem. Efka stwierdziła, że powinnam być bardziej asertywna i po prostu sobie pójść w takiej sytuacji, ale w stresujących momentach często tracę pewność siebie. Przyznajcie się, ilu Was jest takich jak ja? Wyjątkowo wrażliwych i introwertycznych, zbyt grzecznych, żeby miło powiedzieć: źle mi tutaj, idę.

Pomyłka nr 4.
Hiperaktywna i amerykańsko supermiła dziewczyna, która co pięć minut chciała przybijać piątkę, zaproponowała nam wystąpienie "przed kamerą" w zamian za gadżety, przed wejściem powiedziała nam, że mamy powiedzieć dwa słowa o networkingowym śniadaniu Indeed Prime i jak nam się podoba Web Summit, więc na to się nastawiłyśmy. Nie spodziewałyśmy się długiego wywiadu: Co ci da Web Summit? Trzy słowa o Women in Tech. Co można zrobić, żeby zachęcić więcej kobiet do pracy w technologii? Kto jest twoją ulubioną "woman in tech"?
Do jasnej cholery, nie robi się takich rzeczy introwertykowi. Jak ktoś mi coś wyjaśnia, to zakładam, że nie kłamie i że usłyszę te pytania, o których mi powiedziano wcześniej. Nie cierpię takiego wyciągania na siłę, tym bardziej że przez stres miałam pustkę w głowie.


W nagrodę za stresy wzięłam dwie rzeczy: koszulkę z cudnego cienkiego materiału, która jest idealna na naszą podróż, bo nic nie waży i jest przewiewna i smaczny balsam do ust, który wygląda jak wielka kula (widzieliście go na zdjęciu w poście o nocnych pociągach) i trudno go zgubić.


Kolejnym plusem był poranny masaż. Ogromny Portugalczyk z wielkimi łapami wymasował mi plecy, ramiona i dłonie tak porządnie, że nie chciałam zejść z krzesła. Do pełni szczęścia brakowało mi tylko masażu głowy. Nie jestem rozmowna, więc co chwilę pytał, czy wszystko w porządku, na co mu odmrukiwałam, że tak, jak najbardziej. To był pierwszy profesjonalny masaż w moim życiu i bardzo mi się podobał.

Nigdy nie spotkałam się osobiście z dziewczynami, z którymi się umówiłam, ale z jedną z nich nawiązałam kontakt przez Facebooka. Suzy, po wypróbowaniu swoich sił w wielu różnych dziedzinach, zajęła się oprowadzaniem ludzi po Aveiro. Jak wielu przedsiębiorców, ona również boryka się z różnymi problemami, z czego głównym jest znalezienie harmonii pomiędzy pracą a życiem prywatnym, który to problem tak dobrze znam z autopsji. Mam nadzieję ją kiedyś odwiedzić w Aveiro.


Po śniadaniu chciałam zobaczyć kilka prezentacji, ale wszystkie były spóźnione o godzinę. Poszłam na "Driving the Connected Future" z CEO z Blablacara, sekretarzem generalnym Międzynarodowego Forum Transportu i dyrektorem Renault-Nissan Alliance, ale wyszłam po piętnastu minutach, bo wszyscy "czynili świat lepszym". Byłam znudzona, zmęczona i zestresowana.
Wyszłam i już nie wróciłam, bo przeziębienie zmiotło mnie na kilka kolejnych dni.

Efka zastanawiała się, czy nie rozchorowałam się przez to nieszczęsne śniadanie, ale już od kilku dni czułam, że coś nadchodzi, tylko że spodziewałam się okresu, a nie choroby. W efekcie nie posłuchałam ani Andrei Pejicia, ani Gary'ego Vaynerchucka, ani Josepha Gordona-Lewitta. Byłam zawiedziona, szczególnie dlatego, że zrobiliśmy rajd przez cztery kraje i sześć miast po to, żeby zdążyć na konferencję.
Efka pytała, czy mi się nie podobało, ale nie jestem w stanie wiele powiedzieć.
Śniadanie mnie wykończyło, czułam się po nim wypluta i bez energii, ale gdybym miała możliwość, to poszłabym na kolejne. Samej konferencji mi szkoda, ale ostatnich kilka lat nauczyło mnie, że gdy organizm ma dość, to trzeba zwolnić i odpuścić. I zostać w łóżku.

Ktoś z Was był na takim networkingowym śniadaniu? Jak się do nich przygotowujecie? Macie jakąś strategię? Ucieszą mnie Wasze komentarze.

A jeżeli podobał Ci się post, to daj łapkę w górę lub udostępnij. Jestem wdzięczna za każdy gest.