Wersja polska poniżej.

ENG

"The Walk of the Wolf and the Pigs" or Vereda Ubrique-Asomadillas Walking Trail?

Ada Wanders/Włóczykijada. Panoramic view

Yesterday we slept long but when we woke up, the sun was shining, and you could feel this tension created by heat in the air that makes you want to do something. I didn't have to convince Tomasz for long, he knew if we missed such an opportunity, then we wouldn't be happy.
At our lovely Airbnb, we have a book "Walking in Andalucia" by Guy Hunter-Watts that we're using as an inspiration for our walks. The guide is 17-years old, so it's more like a general guideline on the direction to take.

Loop "The Walk of the Wolf and the Pigs" from Jimena de la Frontera

We decided to do a short and easy ten km long trail, called "The Walk of the Wolf and the Pigs". Tomek checked the path on maps, but they didn't show the entire walk.
It wasn't our first such a trip, and because it meant to be easy, we've just taken a bottle of water and some fruits - 3,5 hours is a short walk for us.
We left at 12.
In the end, I was starving.

Ada Wanders/Włóczykijada. Gym before the Los Alcornocales Camping.

Don't Exercise Before the Walk

Just before the beginning of the trail, soon before the Los Alcornocales camping, we saw an outdoor gym with a view on the farm with a pony and mountains on a horizon. I didn't mean to exercise, but it was so gorgeous that I thought "whateva" and happily did a series of 30 repeats on each piece.
At the end of the walk, I could feel all the muscles in my body.

Ada Wanders/Włóczykijada. Pierwszy punkt widokowy Vereda Ubrique-Asomadillas

Vereda Ubrique-Asomadillas Walking Trail

The first path was easy, just steep and stony with farms and trees on both sides of the road. We could see donkeys braying, sheep and goats bleating, cows mooing.
On the top of the hill, at 300 m height, we had a gorgeous view on the Jimena de la Frontera with its castle on the right and the rock of Gibraltar far on the horizon. The top was muddy, and I've managed to splash some mud perfectly inside my sock, but it dried within seconds with almost 20 degrees on the top.

At this point, we had to make a decision if we follow the white-green trail or the one described in the book. We've decided to go for the former, Vereda Ubrique-Asomadillas trail, marked by green and white stripes, modernised from the EU funds, as the latter might not exist after such a long time.

Cork Cutters At Work and Meditating in the Forest

As described in a book, we could hear cork-cutters in the distance, but we haven't seen anyone. We've decided to sit on the stones and meditate for fifteen minutes. I can tell you, that I haven't had a more relaxing experience than this one. The sun was shining straight into my face, and the gentle wind was blowing the heat away. The temperature was just right; nature was surrounding us - trees, bushes, sounds of rustling leaves and singing birds.
After this moment of rest, we've eaten and went on.
So far so good - the signs were often posted, and the roads were easy.

Ada Wanders/Włóczykijada. Viewpoint Vereda Ubrique-Asomadillas.

His Majesty the Eagle on the Viewing Point

After a good bit of walking, we've reached a viewing point on the top of the hill. Just when I was settling and reaching into my pocket for my phone, Tomek started to shout to me: LOOK, LOOK, LOOK, LOOK, LOOK.
So I looked. And looked. And I was frozen. I couldn't move, my body having goosebumps from the top of my head to the bottom of my feet. I dropped my jaw. Only a few metres on top of us, a huge eagle was flying. He was so close that I could see the patterns on his feathers. His wingspan being wider than my height, I felt small.

Ada Wanders/Włóczykijada. Eagle on the viewing point.

But we were lucky that day. Just a few minutes later, we've seen another of those birds with a prey in his claws - maybe a rat or a mouse. He was flying back and forth far and finally; he dropped the corpse. We could observe the dead rodent falling from the sky. The image was the stronger, as the moon was also visible that day and the animal was passing just by (well, that's how it looked).
I feel sorry if someone or some animal was standing at the end of the dead mouse way.

Are We On the Right Trail???

Just after the viewpoint, the trail was going on to the road and then back again to the forest. But where? We've seen the signs about EU and stuff but no white and green mark. We went down not far from there but it only kind of looked like a path.
We went back to the road, and some local man told us that we should get back. So we did.

I'm not sure how long it lasted, but I know that I thought I wouldn't make it. I thought that the slope is too high and steep but slowly, serpentine after the serpentine, we went down.
The only indicator of being on the right path were the remnants of old fires that we passed.
At some point, some stones fell from under my feet, and I finished in the squat with trekking poles stopping me from falling further.
I was getting tired.
We've reached the river (so the old man didn't lie), and we crossed through the easiest passage I've seen. It looked like concrete horizontal stones, put on the river. We've finally found the trail but then lost it from the sight for a long time again.

Ada Wanders/Włóczykijada. Easy River Crossing.

Curious Black Pigs

In the meantime, while crossing a muddy stream by jumping between the rocks, we've heard something in the bushes. I got scared, but just a moment later we've seen a pair of black pigs with their mama, feeding in the forest.
They seemed to be as curious as us. While we were standing there, the pigs were staring at us and slowly walking in our direction, but as they were descending, so was the sun.
We weren't sure how much longer the trail would take so we left before the pigs went to us (but we regretted a bit as they were incredibly cute).

Ada Wanders/Włóczykijada. Black Pigs.

I'm a Goat, and I Like to Scratch

Soon after meeting with the pigs, we've seen a small beach with a rock and a pool where a bunch of goats was walking. As we were observing the area, we saw one of the goats standing majestically on the top of the rock with a view of the herd and its environs.
One of the animals, went to the pool to drink but left soon after she saw us.
The other ones were doing a sort of funny "dance", scratching and rubbing their bodies on the rock.
The sun was low, and our shadows became long.

Ada Wanders/Włóczykijada. Rocks on the Trail

Epilogue of the walking adventure

After walking through the stones, rocks and barely visible paths in the forest, we've reached the road with the gym where we started.
We were starving, we went to do some shopping and then to the La Tasca restaurant next doors.
It was a perfect idea.
We've finished our day, collecting the sweets thrown by Three Kings, riding in the tractors.

The easy 10 km trail that meant to take 3,5 hrs was a 13 km that took us about 4,5. I wouldn't call it the easiest one. The first part was incredibly easy. The second was easy to get lost. ;)

PL

"Spacer Wilka i Świń" czy szlak Vereda Ubrique-Asomadillas?

Ada Wanders/Włóczykijada. Tomek na skałkach

Wczoraj obudziliśmy się, gdy Słońce było wysoko na niebie, a w powietrzu czuło się spowodowane upałem napięcie. Nie musiałam długo przekonywać Tomka, że to idealny dzień na szlak, wiedział, że będziemy żałować, jeżeli nie pójdziemy.
W naszym mieszkanku z Airbnb mamy siedemnastoletnią książkę "Szlaki w Andaluzji" Guya Hunter-Wattsa, z której czerpiemy inspirację do naszych wędrówek. Ze względu na wiek wydawnictwa, nie traktujemy jej dosłownie, raczej szukamy ogólnych wskazówek, co do tras.

Pętla "Spacer Wilka i Świń" z Jimena de la Frontera

Zdecydowaliśmy się na krótki i łatwy, dziesięciokilometrowy szlak "Spacer Wilka i Świń". Tomek sprawdził trasę na mapach Google, ale urywała się gdzieś w połowie.
Nie była to nasza pierwsza wycieczka tego typu, więc wzięliśmy butelkę wody i owoce - trzy i pół godziny to dla nas krótki spacer.
Wyszliśmy o 12.
Gdy wracaliśmy, umierałam z głodu.

Nie ćwicz przed spacerem

Chwilę przed rozpoczęciem szlaku, moment przed campingiem Los Alcornocales, zauważyliśmy siłownię z widokiem na farmę z kucykiem i góry. Nie zastanawiając się długo, wskoczyłam na wszystko co tam było i zrobiłam serię po trzydzieści powtórzeń.
Na końcu szlaku czułam każdy swój mięsień z osobna.
Dzisiaj też je czuję.

Szlak Vereda Ubrique-Asomadillas

Pierwsza część szlaku była łatwa, tylko że stroma i prowadziła po kamieniach. Po obu stronach widzieliśmy farmy i lasy, w oddali słyszeliśmy osły, kozy, owce i krowy.
Na błotnistym szczycie wzgórza (300 m), obserwowaliśmy panoramę Jimeny z zamkiem i widokiem na Gibraltar.
Udało mi się raz tak plasnąć nogą w błocko, że wbiło mi się do skarpety, ale przy dwudziestu stopniach ciepła, wyschło w kilka sekund.
Na górze musieliśmy się zdecydować czy idziemy biało-zielonym szlakiem czy tym, który opisany był w książce. Zdecydowaliśmy się na biało-zielony, zmodernizowany dzięki środkom z Unii i ładnie oznaczony (ha, ha) szlak Vereda Ubrique-Asomadillas, bo ten książkowy mógł już dawno zarosnąć.

Ada Wanders/Włóczykijada. Tomek z wielkim kawałkiem korka

Zbieracze korka i medytacja w lesie

Zgodnie z tym, co było napisane w książce, słyszeliśmy po drodze zbieraczy korka, ale nikogo nie widzieliśmy.
Zdecydowaliśmy się na dwudziestominutową przerwę na medytację i jedzenie.
Mogę Wam powiedzieć, że chyba nic nie relaksuje bardziej niż medytacja w lesie. Słońce świeciło mi w twarz, ciepły wiatr sprawiał, że temperatura była idealna, otaczały nas drzewa i krzaki i dźwięki szeleszczących liści i śpiewających ptaków.
Odpoczęliśmy, zjedliśmy i ruszyliśmy dalej.
Jak na razie było git - dużo znaków i łatwe drogi.

Jego Wysokość Orzeł na punkcie widokowym

Po dłuższym czasie dotarliśmy do punktu widokowego. Gdy wierciłam się, żeby znaleźć dobre miejsce na zdjęcie i sięgałam po komorkę, Tomek nagle zaczął krzyczeć mi do ucha: PATRZ, PATRZ, PATRZ, PATRZ!
Zmroziło mnie, ciarki miałam od czubka głowy po spód stóp, a szczękę na ziemi. Tylko kilka metrów od nas, tak blisko, że widziałam wzory na jego piórach, przeleciał orzeł. Jego rozpiętość skrzydeł była większa niż mój wzrost. Poczułam się mała.

Ada Wanders/Włóczykijada. Orły nabierające wysokości w tunelu powietrznym Ada Wanders/Włóczykijada Orły nabierające wysokości w tunelu powietrznym Ada Wanders/Włóczykijada Orły nabierające wysokości w tunelu powietrznym Orły nabierają wysokości w tunelu powietrznym

Tego dnia mieliśmy wiele szczęścia. Tylko kilka minut później zobaczyliśmy kolejnego orła ze zdobyczą w szponach - szczurem lub myszą. Wiercił się i kręcił, odlatywał daleko, by niedługo wrócić, aż w końcu wypuścił zdobycz w locie.
Widzieliśmy jak martwe zwierzę spada i spada i spada i spada.
Akurat wczoraj widać było też księżyc, a gryzoń leciał tuż obok niego.
Współczuję, jeżeli jakiś człowiek lub zwierzę stało na końcu drogi spadającego truchła.

Ada Wanders/Włóczykijada. Punkt widokowy Vereda Ubrique-Asomadillas

Czy jesteśmy na dobrym szlaku???

Zaraz po punkcie widokowym wyszliśmy na jezdnię, a później mieliśmy skręcić na szlak z powrotem w las. Tylko gdzie?
Widzieliśmy duże unijne bannery, ale nigdzie nie było biało-zielonych kresek. Zeszliśmy w dół czymś co mogło przypominać ścieżkę, ale wróciliśmy do głównej drogi. Obok nas akurat przechodził lokals, który powiedział, że dobrze kombinujemy.
Wróciliśmy.

Ada Wanders/Włóczykijada. Vereda Ubrique Walking Trail.

Nie wiem jak długo to trwało, ale wydawało mi się, że nie zejdę do rzeki - zbocze wydawało mi się zbyt strome, ale powoli, stopniowo, serpentyna po serpentynie schodziliśmy w dół. Jedynie ślady ognisk potwierdzały, że jesteśmy na dobrej drodze.
W którymś momencie zaliczyłam ślizg na kamieniach, który skończyłam w słowiańskim przykucu dzięki kijkom wbitym w ziemię. Nie zliczę ile razy kamień osunął mi się spod stopy, potknęłam się o wystającą gałąź czy zaklinowałam kijka.
Zmęczyłam się.

Ada Wanders/Włóczykijada. Niewidzialny szlak.

Wreszcie dotarliśmy do rzeki i odetchnęliśmy z ulgą, że staruszek nie zrobił nam psikusa. Przejście przez rzekę było tym razem bardzo łatwe, wyglądało jak betonowe poziome schody. Po przejściu przez rzekę ponownie straciliśmy szlak z oczu (a raczej jego oznaczenia).

Ada Wanders/Włóczykijada. View from the Invisible Trail

Ciekawskie czarne prosiaki

Gdy przeskakiwałam z kamienia na kamień, by ominąć błotnisty strumyk, coś zaszeleściło w krzakach. Było to o tyle zaskakujące, że na serce mi na chwilę stanęło, ale okazało się, że to tylko czarne prosiaki ze świnią, pasące się (czy świnie mogą się paść?) w lesie.
Świnki wydawały się równie zaciekawione jak my i gdy tak staliśmy, obserwując je, one stopniowo schodziły coraz niżej, gapiąc się na nas. Niestety, powoli zachodziło też Słońce. Nie byliśmy pewni ile jeszcze nam zostało drogi, więc ruszyliśmy zanim prosiaki zeszły do nas. Bardzo żałowaliśmy, bo były urocze.

Jestem kozą i lubię się drapać

Niedługo po spotkaniu z prosiakami, zobaczyliśmy małe bajorko z plażą i dużą skałą, gdzie łaziło stado kóz.
Jedną zauważyliśmy stojącą wysoko, wysoko na skale, skąd obserwowała swoje stado i teren.
Inna podeszła do jeziorka, żeby się napić, ale poszła zaraz po tym, gdy nas dostrzegła.
Najciekawszym spektaklem były jednak kozy drapiące się i ocierające o wystające fragmenty skały. Miały prawdziwie kocie ruchy.
Chętnie zostalibyśmy tam dłużej, ale Słońce już było nisko, a nasze cienie długie.

Epilog

Po łażeniu po skałkach, kamieniach, strumykach, wzgórzach i lesie, dotarliśmy do drogi, na której zaczęliśmy nasz szlak.
Umieraliśmy z głodu, poszliśmy jeszcze do sklepu i do pobliskiej restauracji na późny obiad.
Trafiliśmy idealnie.
Gdy tylko wyszliśmy z restauracji, zobaczyliśmy tłum ludzi na placu. Ulicą jechały trzy traktory, na każdym siedział jeden z Królów z pomocnikami, którzy rzucali cukierkami w publiczność. Zebraliśmy ich kilka, ale ludzie obok nas mieli siaty pełne słodkości i dosłownie walczyli o słodycze.

Łatwy dziesięciokilometrowy szlak, który miał zająć trzy i pół godziny, okazał się trzynastokilometrowym, który zrobiliśmy w ponad cztery godziny. Nie nazwałabym go najłatwiejszym, może poza pierwszą częścią. Druga była łatwa, ale żeby się zgubić. ;)